Wyżej

Widzisz to co ja?

Pokazuje palcem, ale ona ogarnia

wzrokiem całą tę zieloność parku,

którego brakowało jej od dawna.

 

Mówi mu, że niech każdy patrzy na to

na co chce, ona przyszła tutaj na chwilę

żeby się wtopić w te drzewa, które

tak urosły, odkąd była w parku ostatni raz.

 

To tylko drzewa, spróbuj rozejrzeć się

niżej, tyle się przecież dzieje, popatrz

na nie – zapamiętaj - one mogą już tutaj

nie wrócić; będziemy mieli co opowiadać

dzieciom, może kiedyś do nas przyjadą.

 

Tylko się gapisz, milczysz i znowu spacer

bez wrażeń, już sam nie wiem, jak cię

ożywić. Jesteś, ale znowu cię nie ma.

 

Trzy czarne wiewiórki krzątają się

pod drzewem – czwarta oddalona

stoi nieruchomo. Może się wydawać,

że patrzą na stojących ludzi i mają

ten sam problem. Ich siostra nie jest

zainteresowana, patrzy na to, na co

chce patrzeć. Po drugiej stronie ścieżki

 

zaczyna się świat, do którego nie należy.

I nie chce.

 

KUP MI LAS

Może być mieszany, trudno; jestem liściolubna,

ale to przecież nie mój ogród, tutaj muszą być

świerki i sosny. Powinien być przejrzysty, wysoki.

Nie zapomnij, że lubię mech i wrzosy, na pewno

znajdziesz takie miejsce, które w końcu pokocham.

 

Zapisz sobie: chcę mieć blisko paśnik i ambonę,

lisie nory owszem, ale trochę dalej, przecież jak

 już las będzie mój, wybudujesz mi tutaj dom.

Pamiętaj o mrówkach, niepotrzebne mi jakieś

sensacje  - mrówki szanuję, ale na odległość.

 

Uwaga, żadnych dostępnych ścieżek i duktów.

Poszukaj lasu, do którego trudno wejść, najlepiej

niech na brzegu rośnie coś kolczastego, mogą

być dzikie jeżyny i wysokie paprocie, a nawet rów

z wodą. Ludzie szukają łatwego dostępu do lasu

- wiem to, sama go okrążałam, żeby się nie pokłuć.

 

Wierzę, że coś znajdziesz i kupisz. Jak już mnie

stąd na dobre wypuszczą, zawieziesz mnie tam.

Tym razem jestem prawie gotowa, żeby przestać

się bać. Teraz niech oni się boją.

 

 

Moja bitwa

 

 Kamieniowi przy Krzywoustego 334

 

Urodziłam się na polu bitwy, na którym

dziewięć wieków z hakiem, dzielny

Bolesław rozpieprzył niemieckiego

Henryka i jego żołnierzy. Na dowód,

że to prawda – postawiono tam

ogromny głaz. Patrzyłam na niego

codziennie z okna mojego pokoju.

 

Psiak był dzielnicą mało szanowaną,

- znajomi mieszkali we Wrocławiu,

a my na Psim Polu. Byłam wsiurem.

Ten kamień ratował honor, był nasz

I nikt takiego nie miał. Pozwalaliśmy

łaskawie ludziom robić pamiątkowe

zdjęcia, a nawet posiedzieć na ławce.

 

Nauczyłam się tej bitwy na pamięć

jak pacierza, Psiak nabrał blasku

- stał się ważniejszy, niż jakiś tam

Wrocław. I nagle jakiś wysuszony

okularnik z tytułem postanowił

że jednak m o j e j  bitwy nie było.

 

Po chamsku mi ją odebrał.

Ze mną mu łatwo nie pójdzie.

Bitwa ukryta w mojej pamięci

ma się całkiem dobrze, dopóki

ktoś nie udowodni, że nic wtedy

nie stało się pod moim oknem.

 

 

 

 

 

Inny świat

                        inżynierowi Rysiowi z miłością

W  tym kącie pełnym ciemności był

prawie niewidoczny. Przykryty

kikutami starych parasoli i rowerów

wymyślał dla nas ciekawszy świat.

Każdy  chciał mieć ciekawiej w tym

gównianym życiu, ale planeta

pierdolniętego Rysia rozpadała się

wciąż na kawałki. Ktoś się  przewracał

każdego dnia o połamane kontynenty

albo nigdzie nie dopływał, bo nagle

kończyła się jakaś rzeka, odpływało

morze. Oddalaliśmy się wtedy od Rysia

i nikt nie dostrzegał, że on też coraz

bardziej odchodzi od siebie. Czasami

było dwóch Rysiów, osobnych w swoim

budowaniu  domowego kosmosu.

Dwóch wrogów, dwa genialne plany

na życie w ciemności, poza światem.

Jakimkolwiek