Zamieć

Popękaliśmy, chłopcy i dziewczyny - jednych
te wstrząsy zmiotły do ostatniego paprocha,
inni wyprowadzili się z siebie w pośpiechu.

Zeszli się najniżej, jak mogli i ukryli tam, gdzie
horyzont nie odwraca się do nikogo plecami.
Podobno jest takie miejsce, o którym mówią,
że tylko tutaj odprawia się  samoleczenie.
Każdy drąży swój własny tunel i przechodzi
na drugą stronę, niosąc w sobie ćmiący ból;
taki, co jednak coś zabija, ale wciąż jest czucie 
i puls. Umarło w nas tyle, że można z tym jeszcze
żyć. Uprawiać teatr kukiełkowy i zbierać oklaski.

Niczego

Nie było mnie tam, ale czuję słodki

zapach. Tak powinna pachnieć

trucizna. Można zażyć ze smakiem,

 pięknie zanikać na własnych oczach

zamiast udawać, że nic się nie chce.

Jakie to życie jest krępujące.

Kocioł

Alfabet oszalał – jak w takim stanie
można wypowiedzieć swoje pierwsze  
w życiu słowo od początku? Usłyszeć.

Przepychanki są takie dziecinne.

Odebrać prawa, których się nie miało
i rządzić pustką. Spróbuj wyjść z tej
próżni, zacznij się od nowa i zawróć do A.

Czasu coraz więcej, tylko bardziej obcy,
gania cię po kątach zziajany i zły;
oboje na smyczy, obgryzamy kości.

To nie jest spowiedź, to jeszcze nie grzech.